Loading images...

Levensloop van Wannes Van De Velde

Zijn vader, Jaak Van de Velde, was een metaalbewerker en begenadigd zanger, zijn moeder een zingende naaister en huisvrouw. Hij groeide op in de Zirkstraat, in het Schipperskwartier dichtbij de haven. Het ouderlijk huis was gevestigd boven een Spaanse winkel Le comptoir de Valence, die nu nog steeds bestaat en El Valenciano heet. Thuis en op café werd gezongen: levensliederen, spotliederen, strijdliederen, …. Als klein kind maakte hij de waanzin van de oorlog bewust mee. “Het obscene ronken dat plots begint te stotteren als een stervende draak, en dan stilvalt. Onder het deksel, da’s er ene voor ons.” (uit “Prelude”)

In 1953 laat Wannes, toen nog Wim, zich inschrijven in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, afdeling plastische kunsten. Tijdens zijn academiejaren koestert hij al een levendige belangstelling voor muziek en het volkslied in het bijzonder. Wanneer een arme Spanjaard op doortocht uit Engeland, Sábas Gómez y Marín, in de academie wat flamencogitaar komt spelen, spreekt Wim hem aan. Hij leert Wim de cante jondo, de diepe zang uit Andalusië, en wijdt hem in in de geheimen van de flamenco. Bovendien studeert Wim klassieke gitaar bij Ilse Alfonso. De roes van beeldende en muzikale kunsten wordt een bruusk halt toegeroepen wanneer Wim in 1958 wordt opgeroepen om zijn legerdienst te vervullen, een periode die hem sneller dan gewenst de jeugd ontneemt: “De constante vernedering die ik er te verduren had, de lelijkheid van omgeving en mentaliteit, de angst voor het wapentuig en de koude ogen van de beroepsmilitairen waren een beproeving die mijn levensmoed dieper heeft aangetast dan ik zelf besefte.” (uit “Prelude”)

In het begin van de jaren zestig groeit zijn belangstelling voor de oude volksliederen. Pas dan kiest hij Wannes als artiestennaam. Hij begint een zoektocht in vergeelde boeken zoals Chants populaires des Flamands de France (van Edmond de Coussemaker). Al gauw begint hij ook zelf teksten te schrijven en te componeren. Zijn eerste liederen ontstaan uit boosheid en vooral onmacht ten aanzien van de sloop van de oude stadskern van Antwerpen, de buurt waar hij opgroeide. Hij omringt zich met een groep muzikanten die de interesse voor het volkslied met hem delen: Flor Hermans (viool), Bernard Van Lent (accordeon) en Walter Heynen (fluit), die tevens instaat voor het leeuwendeel van compositie en arrangementen. In 1966 resulteert de samenwerking in een eerste plaat “Wannes Van de Velde”. De keuze voor het Antwerps dialect – die voor Van de Velde eerder een evidentie is dan een keuze, omdat hij nooit anders sprak – wordt door de intelligentsia van die periode niet gewaardeerd: het Algemeen Beschaafd Nederlands maakt dan net zijn opmars en verheven kunst dient per definitie in de standaardtaal uitgedrukt.

In de jaren zeventig stort hij zich op het theater. Samen met een collectief jonge acteurs, de Internationale Nieuwe Scène en de Italiaanse regisseur Arturo Corso creëert hij de voorstelling Mistero Buffo, een samensmelting van monologen van Dario Fo, de verhalen van de “guillare” en door Wannes uitgekozen en bewerkte Italiaanse volksliederen. Bij de montering in Essen (Duitsland) van Mistero Buffo waar hij als muziekadviseur geëngageerd wordt leert hij zijn vrouw, de actrice Christa Bernhardt kennen. Bijzonder populair wordt zijn lied “Ik wil deze nacht in de straten verdwalen” , dat de titelsong wordt van de Franstalige film “Home Sweet Home” van Benoît Lamy. Begin jaren tachtig volgt een poppentheater Water en Wijn. In 1984 neemt hij deel aan de vertolking van de IJslandsuite van Dree Peremans (over de IJslandvaarders), en in 1987 aan de opvolger Het Zwarte Goud (over het mijnwerkersleven).

Intussen blijft Van de Velde muzikaal actief, met platen als Stadsgedachten en Tussen de lichten. In die jaren voegen Jan Wellens (gitaar), Walter Poppeliers (contrabas) en (enkele jaren later) Gilberte Van den Plas (viool) zich bij de groep . Het groepsgeluid verplaatst zich haast organisch van de traditionele folk naar meer flamenco-getinte arrangementen. Lyrisch blijft het repertoire een mengeling van bewerkingen van oude teksten en hekeldichten met een modern vocabulaire.

In 1992 zingt Van de Velde in duet met Hans De Booij de Lichtjes van de Schelde van Bobbejaan Schoepen weer de hitlijsten in. In de jaren negentig volgen nog drie nieuwe CD’s, maar in 1995 verliest hij zijn trouwe vriend, muzikale metgezel en mentor, Walter Heynen. In 1996 gaat Wannes op tournee met een jazzkwartet en in 1999 maakte hij een unieke CD met de blueszanger Roland Van Campenhout, waarop onder andere een vertaling staat van Bob Dylans Masters of War.

In 2000 wordt leukemie vastgesteld bij Van de Velde. In 2001 schrijft hij een bundel Flamencoschetsen over zijn grote liefde voor die muziekvorm. In 2003 verschijnt Met een lint vol jasmijnen, een vertaling van de teksten van Amparo Cortés. In 2005 start de Groep Wannes Van de Velde, met muzikanten Jan Wellens (gitaar), Gilberte Van den Plas (viool), Stefan Wellens (viool) en Ben Faes (contrabas), aan een nieuwe tournee In de maat van de seizoenen.

Hoewel niet officieel bevestigd, wordt Wannes Van de Velde algemeen ‘ad vitam’ beschouwd als de stadsdichter van Antwerpen. Als docent aan de vermaarde toneelschool Studio Herman Teirlinck heeft hij talloze acteurs en kleinkunstenaars van Vlaanderen en Nederland geïnspireerd. De wijk Klein-Antwerpen waar de zanger in de Antoon Van Dijckstraat sinds eind jaren ’70 meer dan 30 jaar woonde heeft een naar hem genoemde reus Wannes. Op de hoek van de Breughelstraat met de Lange Leemstraat ligt het door hem bezongen maar nu dichtgespijkerde en met afbraak bedreigde “Café Breughel”. Op 27 juni 2008 werd een borstbeeld van Wannes onthuld aan de gevel van het Elcker-Ik Centrum in de Breughelstraat.

Op 16 juni 2007 werd Wannes door de SIM-route (Schelde Internationale Muziekstroom) gehuldigd: sindsdien heeft hij een eigen straat, de Wannes Van de Velde El Corredor. Het bijpassend kunstwerk van Henri De Bruyn en het straatnaambord zijn te bewonderen aan de Pagaddertoren, aan de Reek in de wijk Buitenland te Bornem.

Wannes Van de Velde overleed op 10 november 2008 te Antwerpen na een slepende ziekte.

Hier vindt u een korte film van de inhuldiging van zijn beeld aan de gevel van ons Buurtfoyer.
http://www.youtube.com/watch?v=BsPMxbnSn80&feature=related

Gaven een bijdrage voor de buste:
Wijkvereniging Klein Antwerpen
Peter Moreaux
Jacques Schram
Dirk Rochtus
Dirk Degeest
Marc(el) Bosmans
De Witte De Baere € 50
De Backer Luc
Van Nauw Irene
Beeckmans Paul
Jacquemain Lecleir
Van Gucht W.
D’Hertefelt Hugo
Verenigde Werkhuizen Thass
Monika Neys
Bosmans Marcel
Van Peer Debruyn
Van Dijck Helene
Beck Van Looveren Omer & H
Van Mosselaer Sas E& A
St Vincentius ziekenhuis.
Kerstmarkt Klein Antwerpen 21.12.2008
Senioren KAVA
Broodjes zaak Knal
Hermans Alfons
Jongeneelen Simons
Conciencestr 48 uit sympatie
Roma 230
St Vincentius ziekenhuis aan de balie
Van Acker Wim
De Vogelas De Houwer Roger
Fuchs Lieve Van Den Bossche
Lauwers De Prins Guy
Elcker-Ik
VZW De Boog plus Cafe Rood Wit
Bloemenhandel Steven
Proost
Reuzin Anneke Mossel
Acker Wim
Bakkerij Rombout

Stand op 02- 02-2009: € 2.924,96


Print pagePDF pageEmail page